<\/p>
Zorg&Sociaalweb vroeg een drietal Tweede Kamerleden naar hun visie op de menselijke maat. Hoe zouden zij dit omschrijven? Wat zijn volgens hen de sleutels tot meer menselijke maat in de zorg? Lisa Westerveld, Tweede Kamerlid voor GroenLinks: \u201cIk denk dat er veel te weinig aandacht is voor de strijd, de moeite die het een cli\u00ebnt kost om iets geregeld te krijgen.\u201d<\/strong><\/p> <\/strong><\/p> Gemiddelde leestijd: 5 minuten<\/em><\/p>","image":{"settings":{"position":"center left"},"filename":"jpg_web_lisa_landscape.f24fa910501f.jpg","uri":"\/images\/jpg_web_lisa_landscape.f24fa910501f.jpg","alt":null,"filemime":"image\/jpeg","filesize":216429,"width":1920,"height":1280},"content_position":"0","style":{"background_title":["background: rgb(191,42,42);","background: rgba(191,42,42,1);"],"title":["color: rgb(255,255,255);","color: rgba(255,255,255,1);","font-size: 15px;"],"subtitle":["color: rgb(65,127,171);","color: rgba(65,127,171,1);","font-size: 30px;","font-family: 'Times New Roman', Times; font-weight: normal;"]}}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" Vertrouwen als basis<\/strong><\/p> Niemand is tegen de menselijke maat, het moet geen holle term worden. Natuurlijk moet je daar rekening mee houden, maar wat het betekent het? Daar zullen een ambtenaar, een hulpverlener en iemand die zelf hulp nodig heeft alle drie heel verschillend naar kijken.<\/p> Voor mij is de kern dat de regels zodanig worden toegepast dat degene die hulp nodig heeft datgene krijgt wat nodig is om goed door te kunnen met zijn of haar leven.<\/p> Mijn partij, GroenLinks, opereert vanuit een mensbeeld van vertrouwen, terwijl de huidige wetgeving en het systeem eromheen vaak op wantrouwen is geschoeid. De overheid moet een helpende hand bieden in plaats van een duw in de rug te geven. Dat zie je ook terug bij de Participatiewet, waar voorstellen voor een socialere bijstand, gestoeld op het idee van het basisinkomen het niet halen omdat rechtse partijen een tegenprestatie willen afdwingen. Wij gaan uit van intrinsieke motivatie, de meeste mensen willen graag aan de slag, dat hoef je niet te verplichten.<\/p> De praktijk hapert<\/strong><\/p> In theorie lijkt de jeugdzorg in Nederland best goed geregeld in de wetten die daarvoor zijn bedoeld. Dit is echter een papieren werkelijkheid, in de praktijk hapert het aan alle kanten. Gemeenten hebben bijvoorbeeld maar beperkte budgetten tot hun beschikking of de hulp is niet goed ingekocht. Financi\u00eble middelen zijn niet het enige probleem, ook hier gaat het over het mensbeeld van waaruit wordt gehandeld. De huidige regelgeving moet alle fraude zoveel mogelijk uitsluiten. Wanneer er iets misgaat, volgt er meteen weer een nieuwe regel. Wantrouwen is dus de leidraad. Terwijl de praktijk laat zien dat maar een heel klein deel van de mensen misbruik maakt van regelingen. Alle anderen zijn hiervan de dupe omdat er een wirwar van regels is ontstaan, waarbij je als zorgvrager het risico loopt steeds net niet aan die regeltjes te voldoen, en daardoor tussen wal en schip te vallen. Er zijn talloze schrijnende gevallen van mensen die in een gevecht belanden om te krijgen wat ze nodig hebben. Om alle mogelijk misbruik tegen te gaan is het zorgsysteem vaak ontoegankelijk geworden voor mensen die echt hulp nodig hebben, en schiet het dus zijn doel voorbij.<\/p>","columns":"0","style":null}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" \"Wat mij betreft is er geen economisch maximum aan de menselijke maat\"<\/strong><\/p>","columns":"0","style":{"background":["background: rgb(65,127,171);","background: rgba(65,127,171,1);"],"paragraph":["font-size: 15px;","color: rgb(255,255,255);","color: rgba(255,255,255,1);"]}}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" Wat hebben mensen minimaal nodig?<\/strong><\/p> Wat mij betreft is er geen economisch maximum aan de menselijke maat. Sterker, we moeten met elkaar nadenken over wat mensen minimaal nodig hebben in plaats van te kijken naar het maximum. Wat heeft iemand nodig om goed door te kunnen met z\u2019n leven? Het systeem moet toegankelijker worden, de regels eenvoudiger. Wanneer iemand met een handicap dit soort gevechten niet meer aan hoeft, geeft dat rust en op langere termijn ook meer welvaart en welzijn. Daar hebben we met z\u2019n allen baat bij. Dat levert vertrouwen op. Er wordt nu veel te veel naar de korte termijn gekeken. Ik sprak laatst iemand die veel sportte en een been is kwijtgeraakt. Het bleek lastig om een sportprothese vergoed te krijgen omdat deze minder gangbaar is, en dus duurder. Terwijl precies dat haar kon helpen haar leven weer op te pakken. Mensen die niet kunnen doen wat ze graag willen gaan er niet alleen in fysiek maar ook in sociaal en emotioneel opzicht op achteruit. Ze worden ongelukkig, wantrouwend en de zorgkosten worden alleen maar hoger, zonder dat ze krijgen wat ze nodig hebben.<\/p> Meer oog voor de lange termijn <\/strong><\/p> De menselijke maat wordt in de huidige zorg maar beperkt toegepast. Gemeentelijke instanties kijken vooral naar wat iets kost en wat het de komende vier jaar oplevert. Dat is eeuwig zonde. Maar ook wel begrijpelijk: het is lastig om in geld uit te drukken wat preventie oplevert, dit wordt niet meegenomen in partijprogramma\u2019s. Het vraagt een fundamenteel andere manier van kijken. De huidige budgettaire kaders passen niet, ik ben ervan overtuigd dat het meer welvaart en welzijn oplevert wanneer je handelt vanuit een lange termijnvisie. Voor het onderwijs geldt hetzelfde: iedere euro die je erin investeert betaalt zich op langere termijn terug omdat het mensen meer welvaart en welzijn oplevert. Ook die baten zie je nooit ergens terug.<\/p>","columns":"0","style":null}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" \"Dit van het kastje naar de muur sturen kost handenvol geld\"<\/strong><\/p>","columns":"0","style":{"background":["background: rgb(65,127,171);","background: rgba(65,127,171,1);"],"paragraph":["font-size: 15px;","color: rgb(255,255,255);","color: rgba(255,255,255,1);"]}}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" Wie is er uiteindelijk verantwoordelijk voor de menselijke maat in de zorg? De landelijke overheid moet natuurlijk het goede voorbeeld geven. Er moeten voldoende middelen voor handen zijn in het Gemeentefonds, en veel gemeenten kennen nu tekorten op jeugdzorg. Tegelijkertijd moet het ook niet zo zijn dat er onbeperkt geld naar jeugdzorg gaat. De menselijke maat is niet: wij vragen en jij moet daarvoor zorgen. We zien nu dat mondige bewoners makkelijker toegang krijgen tot voorzieningen en daar ook meer gebruik van maken. Terwijl het vaak zo is dat laaggeletterden, minder mondige mensen of digibeten deze zorg het meest hard nodig hebben, maar die door alle complexiteit niet krijgen. Gemeenten maar ook verzekeraars hebben de taak om te zorgen dat ook deze groep krijgt wat ze nodig heeft. Het huidige systeem stimuleert juist het omgekeerde. Door de complexe regels en de krappe budgetten wordt er vaak gedacht: kan een andere partij deze zorg niet leveren? Kan ik het doorschuiven? Hoe kom ik er onderuit? Dit van het kastje naar de muur sturen kost handenvol geld, dat niet aan directe zorg wordt besteed. Ook hier zijn de korte termijn en de kosten leidend, en dat is niet effectief.<\/p> Een geldverslindend systeem<\/strong><\/p> Ik denk dat er veel te weinig aandacht is voor de strijd, de moeite die het een cli\u00ebnt kost om iets geregeld te krijgen. Het steeds maar blijven vechten, het zich niet begrepen voelen, de weerstand die dit alles oproept. En wat kost dit allemaal wel niet, dit steeds maar weer doorsturen naar een andere instantie. We zijn in een geldverslindend systeem terechtgekomen. Adviesbureau Berenschot heeft eens becijferd dat een derde van het budget voor de zorg wordt besteed aan kosten voor co\u00f6rdinatie. Geld dat dus niet wordt besteed aan hulp.<\/p> Nog een simpel voorbeeld: een leerling had op school een aangepaste stoel nodig. Het heeft een half jaar geduurd voordat deze er was. Er was een heel traject voor nodig om uit te zoeken wat de school moest betalen, en wat de zorg. Heel frustrerend voor alle betrokkenen. Dit is alleen op te lossen met een eenvoudiger systeem dat uitgaat van vertrouwen, en gericht is op de effecten op lange termijn.<\/p>","columns":"0","style":null}]},{"row_type":4,"text":[{"title":null,"description":" Lisa Westerveld<\/strong> is sinds 2017 lid van de Tweede Kamer voor Groen Links. Daar houdt zij zich onder meer bezig met onderwijs, jeugdzorg, langdurige zorg, GGZ en maatschappelijke opvang en volksgezondheid. Eerder studeerde ze filosofie en was ze voorzitter van de Landelijke Studenten Vakbond (LSVb). Zij werkte onder meer als persvoorlichter van de Algemene Onderwijsbond (AOb), debatleider bij LUX en gemeenteraadslid in Nijmegen.<\/p>","columns":"0","style":{"background":["background: rgb(65,127,171);","background: rgba(65,127,171,1);"],"paragraph":["color: rgb(255,255,255);","color: rgba(255,255,255,1);"]}}]}]}}
<\/p>
<\/p>
<\/p>
<\/p>
<\/p>